‘t Bleef neit ónopgemirk. Zo kreeg Meisen nog hoog óngersjeijinge van de OLS-federatie en de Sjeng Kraft Kompenei. Veer vrouge Lei of hae veur ós nog èns koosj opsjrieve waat ́aafsjeid numme ́veur häöm beteikent. Hie is zien perseunlik verhaol.
Aafsjeid numme is ‘benj verbraeke`. Es emes dood geit is is ́t definitief, dao is ein rouwproces aan verbónje van pien en misse. Waat blif zeen de herinneringe, mer dao kómme gein nuje meer bie. Mer d’r is ouch ein anger saort van aafsjeid, zo es bie verhoeze. Wae in zien laeve väöl verhoes, wit waat aafsjeid numme dan beteikent. ́t Laeve op de aw plek vilt in eine keer sjtil. De dagelikse routine, dien kènnisse, de vertroewde luip nao gesjefter en terrasse, alles wurt gesjtop. Verhoeze beteikent aafsjeid numme van al ́t vertroewde, ouch van väöl luuj die in de loup van de jaore get veur dich zeen gaon beteikene. D’r waere beloftes gedaon, natuurlik blieve veer aafsjpraeke, mer deip in ós hart weite veer dat dao niks van terech geit kómme. ́t Nuut laeve brink ein nuuj routine mit zich mit, ́t awd vertroewde vervaag, nuuj zake en luuj numme hun plaatsj in. Zo geit dat in ́t laeve.
‘t Deit pien, mer die geit euver in de melancholie van de herinnering. Ich weit dat es geine angere. In de 75 jaor van mien laeve bèn ich dèks verhoes. Noe zit ich in Sjpanje en vuil ich dat mien imago van vurig ambassadeur veur alles wat Limburgs is mich in de waeg zit. Bie mich beginne de jaore te tèlle, lief en de geis takele aaf. Mit mien ‘aafsjeidstoernee ́wol ich dudelik make dat Meisen noe awd en versjlete is, ́t imago tèlt neit meer, luuj mótte neit meer op mich raekene es ich in de buurt bèn. De aap deit gein kunsjes meer. Tied óm aafsjeid te numme, ouch van ́t allervertroewste, van vrunj en kennisse. En missjiens ouch waal van michzelf, van ́t imago Lei Meisen?
Wie is mich dat vergange, dae aafsjeidstoernee’?
De boodsjap is – dènk ich - waal aangekómme. Mer ich gaon (nog lang) neit dood, dus wie definitief is dit dan? Zeen veer ós nog ooit of ech nooit meer? Nemes, dae ‘t wit. Dat geef ein ónbehaglik gevuil. Bie alle luuj die ich nog gezeen höb, woste veer óngerein neit wie veer ós moosjte gedrage. Moosjte veer ós lètste weurd taegeneuver ein oetsjpraeke? Waor ́t de bedoeling dat veer nog eine
keer taege ein zouwe zègke waat veer veur ein beteikend hawwe? Nemes wos ́t, ich nog ́t wenigste. Bie ́t meiste aafsjeid bleef ’t zo’n bietje vaag in de lóch hange, waal ein ómhelzing of effe duje, get peune en get weurd sjtamele. Hie en dao ein traon. Of ouch ́t grepke: “ Nou, es veer ós neit meer zeen, is dit de lètste keer gewaes!”
Veer zulle zeen wie ‘t wiejer geit. Trök in Sjpanje vuil ich dankbaarheid, mer ouch bevriejing. Ich höb nog bezunjer ereteikes mage kriege, eine houp positiviteit die anger luuj euver zichzelf allein in de kis te heure kriege, mer ich bie volle versjtanjd. Dat maakde mich toch weier zo greutsj wie eine aap mit zeve sjtarte. Maar ́t knellend korsèt van de openbaar verplichtinge höb ich kènne aafwerpe. D’r is ein punt achter Lei Meisen gezat. Moch ich nog ooit waal in Limburg kómme, dan is ́t quality-time veur famieje en vrunj. En fejn dat ich intösje mit väöl luuj nog ós gezamelik gevuil van vrundsjap en leifde höb kènne bevestige. Mit pien in ́t hart, mer toch. Helaas is dat mit genóg angere neit meer gelök, daoveur waore zös daag ech te kort. Mer ich treus mich mit de gedachte dat zie ouch in mien hart verankerd zitte. Ouch zónger lètste keer.
Limburg zit in mien hart en DNA verankerd. De herinneringe blieve, ’t gevuil, de kleure en geure, de luuj, de meziek, ós taal, ‘t lanjdsjap, ‘t kawd beier. Zolang ich mich dao nog van bewus bèn, houf ich nog neit dood te gaon. Mer es de zjwaam in miene kop dat deit vervage en zeker es de herkènning van mien famieje en vrunj in ‘t verkiendsje beginne te vervage, dan is ́t genog gewaes. Laot mich dan mer verhoeze nao de angere kanjt, dan is ́t`tied veur ́t echte ónomkeierbare aafsjeid. En dan ben ich kontent dat ich dat noe al ein bietje höb kenne oefene.
Lei Meisen en Nicolette van Zeijl, juli 2026
